ورود

ثبت نام

ورود

ثبت نام

حمایت خیرین برای ساخت مجتمع آموزشی


خیرین آیا برای اشتغال افراد کم توان ذهنی، اتیستیک، سندروم داون و سی پی حمایتی داشته اند؟

در کشور عزیزمان ایران حدود یک میلیون و پانصد هزار نفر معلول وجود دارد که البته این آمار و ارقام به صورت کاملا تقریبی بوده که از بین این رقم65% مربوط به جامعه مردان و 35% مربوط به زنان میشود. متاسفانه امار نسبت جمعیت معلولین ذهنی به معلولین جسمی نیز به طور دقیق مشخص نشده است. از هر 59 تولد نوزاد زنده 1 نفر به اختلال طیف اتیسم و از هر 700 تولد نوزاد یک نفر به سندروم داون متولد میشود. طبق آمار بهزیستی چیزی در حدود هفت هزار نفر در تهران دچار اختلال طیف اتیسم هستند البته برخی از افراد کم توان ذهنی که از درجه ی خفیفی برخوردار هستند (border line) میتوانند در فعالیتهای حرفه ای و هنری موفق شوند اما قادر به ادامه تحصیلات در مدرسه و دانشگاه نیستند. متاسفانه افرد کم توان ذهنی با بهره هوشی پایین تر از 85 در جامعه ایران جایگاهی ندارند. با توجه به اینکهخانواده ها از همان ابتدای تشخیص دچار یاس و نامیدی میشوندو در کلاف سردر گم درمان راه را گم میکنند. خودشان در تامین مایحتج ضرورت زندگی می مانند و دیگر فکری نسبت به تامین ساخت آینده  فرزند کم توان ذهنی خود ندارند رویکرد و نگرش جامعه مهمترر از همه خیرین بزرگ و همیشه همراه خانواده های دردمند از هر نظر به به دوران طفولیت و کودکی افراد کم توان ذهنی میباشد. اما متامتاسفانه معلولیت کودک نمیماند. رشد میکند و با این پرورش دغدغه ها  و مشکلات افراد کم توان ذهنی بزرگ و بزرگتر میشود. ساختن مراکز شبانه روزی، دادن بسته های حمایتی  مناسبتی و یا ماهیانه، برگزاری مراسم های متعدد و یا تاسیس مراکز کاردرمانی و گفتار درمانی بسیار امر پسندیده ای است که خانواده افراد کم توان ذهنی را تا سن 14 سالگی حمایت میکنداما بعد از 14 سالگی فرزند کم توان ذهنی من کجا قرار میگیرد . بعد از سن 14 سالگی اکثر افراد که درگیر اختلالات روانی و یا معلولیتهای ذهنی هستند مقاوم به دارو میشوند و از نظر علم پزشکی علوم گفتار درمانی و بازی درمانی نوروفیدبک بر روی اکثر اختلالات روانی تاثیری برای کنترل کردن و افزایش مهارتهای اشتغال زایی ندارد. امیدواریم که جامعه ی خیرین به بزرگسالی افراد کم توان ذهنی، اوتیستیک، سی پی و سندروم داون توجه ویژه ایی داشته باشند چرا که دغدغه های آنان بسیار بزرگتر از دریچه دنیای ما است. فرزندان پسر بعد از سن قانونی از حضانت پدر خارج میشوند اما سوال اینجاست آیا بعد از سن قانونی فرزندان پسر دیگر نیاز به درمان ، آموزش و مراقبت ندارند؟

خیرین عزیزی که که همیشه پای دردها و دغدغه های خانواده های معلولین هستند دنیای افراد کم توان ذهنی با حمایتهای شما ساخته میشود. فرزندان کم توان ذهنی بالا 14 سال ماهیانه نزدیک به 5 میلیون تومان هزینه آموزش به صورت فنی و حرفه ایی دارد.چرا که آموزش این افراد برای آنکه منجر به اشتغال زایی و رآمد شود باید به صورت انفرادی و تخصصی زیر نظر متخصص کارآمد باشد نه افرادی که مهارت و تجربه لازم برای اشتغال این عزیزان را ندارند.

داشتن آینده ای در آرامش نسبی حق تمامی افارد یک جامعه است و این امر با حمایت و باور جمعی میسر میشود. باید برای دنیایی برای افراد کم توان ذهنی بدون والد فکری شود. آنچه مسلم است یکی از دردهای بزگ خانواده افارد کم توان ذهنی زندگی پس از والد برای فرزندانشان میباشد. اگر آحاد جامعه هر ایرانی یک خیر برای ساخت مجتمعی با رویکرد حرفه اموزی و اشتغال در این راه گام بردارد. افراد کم توان ذهنی به استقلال نسبی برای تامین رفاه خود میرسند و شاید با این ام و تغییر نگاه خیرین از کودکی به بزرگسالی و تغییر نگرش آموزش ماهیگیری به جای ماهی دادن به خانواده ها افراد کم توان ذهنی راه را برای روشن شدن دنیای بدون والد باشد.

اخباردسته‌بندی نشده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *