ورود

ثبت نام

ورود

ثبت نام


اتیسم (اوتیسم) یک اختلال عصبی رشدی است که در سال‌های آغازین رشد کودک نمایان می‌شود. اتیسم (اوتیسم) را اختلال میگویند چرا که به معنی بی نظمی و آشفتگی را در کارکرد مغز ایجاد می‌کند، پس اتیسم (اوتیسم) بیماری نیست و برخلاف تصور برخی واگیردار نیست. این اختلال هرگز درمان نمی‌شود اما با روش‌های دارویی و درمانی‌های مکمل بر پایه روانشناختی قابل کنترل است. اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) باعث می‌شود افراد اتیستیک (اوتیستیک) در زمینه‌های رفتارهای اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی به درستی نتوانند عمل کنند. در کنار این دو مشکل اصلی بسیاری از افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در زمینه‌های فراگیری آموزشی، رشد کلامی، شناختی، رفتار اجتماعی و حتی بازی و سرگرمی دچار مشکل هستند. اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در گذشته به اتیسم (اوتیسم) کودکی و اتیسم (اوتیسم) بزرگسالی تقسیم می‌گردید اما به مرور زمان این تقسیمات اصلاح شد و کلمه اتیسم (اوتیسم) تعریف اصلی این اختلال شده و در آخرین تغییرات به سه سطح که بنا به وابستگی فرد اتیستیک (اوتیستیک)، مقاومت به تغییرات، واکنش به محرک‌های محیطی و میزان نیاز به حمایت تقسیم می‌شود. در این بین از اتیسم (اوتیسم) به سندروم، آسپرگر اتیسم (اوتیسم) و اصطلاحات دیگری نیز اشاره شده که در آخرین اصلاحات و تغییرات مرجع روانشناسی تمامی آن‌ها رد شده و به اتیسم (اوتیسم) با سه سطح درجه بندی شده به اجماع رسیده شده است.

اتیسم، اختلال یا بیماری؟

قبل از آنکه به این سؤال بپردازیم بهتر است تفاوت بیماری و اختلال را در واژه بیان کنیم. (Disorder) به معنی اختلال، آشفتگی و بی نظمی را در کارکرد است و واژه (Sickness) به معنی بیماری به ناهنجاری یا ناخوشی جسمی و ذهنی اطلاق می‌شود. برای بیماری همیشه یک عامل بیرونی مانند وجود باکتری، انگل، ویروس و یا عامل درونی مانند پرکاری تیروئید، دیابت، کلیه وجود دارد. اختلال در زبان فارسی برای هر نوع بیماری اجتماعی و بیماری مدنی … بکار می‌رود. یکی از رایج‌ترین اختلالات، اختلال روانی است؛ که در مجموع یک کژ کاری روانی که در علم روانشناسی از نظر بالینی معنا دار می‌گردد. اختلال روانی یک عملکرد اشتباه روانی است که همراه با مشکل در رفتارها و فرایندهای روانی انسان مانند پرخاشگری یا ترس شکل می‌گیرد. به طور عامیانه مردم فردی را که نابهنجار و غیرعادی از نظر اندیشه و دارای احساسات متفاوت باشد را با برچسب‌های مانند دیوانه یا روانی مشخص می‌کنند. اختلالات روانی وجه تمایز رفتار و واکنش‌های یک انسان در برابر انسان‌های دیگر و محیط اطراف وی است. متأسفانه بزرگ‌ترین مشکل و مسئله‌ای‌ که افراد دارای اختلال روانی را دچار مشکل می‌کند این است که 90 درصد این افراد به اختلال خود آگاه نیستند. با توجه به تعاریفی که از تمایز اختلال و بیماری شد یکی از اختلالات عصبی رشدی اتیسم (اوتیسم) نام دارد که فرد با این اختلال متولد می‌شود و در تمام طول عمر خود با آن زندگی می‌کند.

تشخیص اتیسم

با توجه به آزمایش‌های چند ساله در معتبرترین مراجع اطلاعاتی و تحقیقاتی اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) انجام شده تا کنون هیچ آزمایشی مانند آزمایش خون و یا تصویر برداری در هنگام بارداری وجود ندارد که اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) را در جنین مشخص کند؛ اما پس از تولد پزشکان و متخصصان بر مبنای شواهد گفتاری والدین در سیر پیشرفت نوزاد بر اساس استانداردهای موجود و تست‌های موجود می‌توانند تشخیص دهند که کودک به اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) مبتلا است یا خیر. اتیسم (اوتیسم) را می‌توان در موارد معدودی زیر 18 ماهگی تشخیص داد، اما مناسب‌ترین سن برای تشخیص قطعی 2 سالگی است که می‌توان غربالگری اتیسم (اوتیسم) را انجام داد. البته بسیاری از کودکان نیز هستند که متأسفانه تا سن ورود به مدرسه تشخیص گرفته نمی‌شوند متأسفانه کودک تمام نشانگان اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) را در خود بروز می‌دهد و تمامی آموخته‌های او تحلیل می‌رود که از آن به عنوان اتیسم (اوتیسم) پس‌رونده یاد می‌شود.

روش‌های تشخیص اختلال طیف اتیسم

  • ارزیابی از والدین همراه غربالگری فرآیند رشد:

غربالگری فرآیند رشد با ارزیابی والدین همراه است که مشخص می‌کند که آیا کودک مهارت‌های لازم را بر اساس نمودار رشدی به دست آورده یا اینکه دچار تأخیر بوده است. در این غربالگری ارزیاب از والدین سؤالاتی را می‌پرسد و در مرحله بعد کودک را ویزیت کرده و او را مورد بررسی قرار می‌دهد. سن مناسب در این غربالگری 9، 18 و 24 ماهگی است و اکثر کودکانی که دارای یک خواهر یا برادر و یا اینکه در اقوام نزدیک خود دارای یک فرد اتیستیک (اوتیستیک) هستند این غربالگری را در 9 ماهگی انجام می‌دهند. بهتر است برای نوزادانی که وزن کم یا نارس هستند هم این غربالگری انجام شود.

  • تست‌های تشخیص اتیسم (اوتیسم) و آزمایش‌های ژنتیک:

در کنار تمام بررسی‌های مشاهدات عینی والدین و تطبیق آن‌ها با نمودار رشدی می‌توان آزمایش‌های ژنتیک را برای تشخیص اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) به دست آورد البته در این میان می‌توان از تست‌های ADI-R و ADOS-G و GARS اشاره نمود که برای تشخیص اتیسم (اوتیسم) یکی از بهترین‌ها هستند. از سال 2018 تا کنون دانشمندان در صدد هستند از راه آسیب‌های پروتئین سطح پلاسمای خون و میزان اسید آمینه موجود در خون به تشخیص اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) بپردازند اما در این راه نیاز به تحقیقات بیشتری است. تمامی این راه‌ها شاید در آینده نزدیک به عنوان گزینه اصلی برای تشخیص زود هنگام اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) قرار بگیرد.

علائم خطر ابتلا به اختلال طیف اتیسم (اوتیسم)

زایمان زودرس:

 نوزادان متولد شده قبل از 26 هفتگی که اکثراً دارای وزن کمی هستند بیشتر در خطر ابتلا به اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) هستند.

سن والدین:

سن بالای 35 سال والدین و سن پایین مادر زیر 20 سال خطر تولد نوزاد مبتلا به اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) را افزایش می‌دهد.

جنسیت:

نوزادان پسر به علت نازکی غشاء سطح مغز 4 برابر بیشتر از دختران در معرض خطر ابتلا به طیف اتیسم (اوتیسم) هستند.

IVF یا لقاح مصنوعی:

طی تحقیقات انجام گرفته کودکانی که با IVF متولد می‌شوند تا 2 برابر بیشتر از کودکانی که به روش غیر کمکی متولد می‌شوند احتمال ابتلا اتیسم (اوتیسم) را دارند. البته از لحاظ علمی روش‌های IVF یا روش‌های کمکی تأثیر در اتیسم (اوتیسم) شدن جنین را ندارد بلکه شرایط بارداری در این روش‌ها کودک را مستعد داشتن اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) می‌کند.

نشانه‌های اختلال طیف اتیسم (اوتیسم)

نشانه تشخیص اختلال اتیسم (اوتیسم) را می‌توان به:

  1. نشانه‌های آغازین (قبل از 2 سالگی)
  2. بعد از 2 سالگی
  3. اتیسم (اوتیسم) در نوجوانی
  4. اتیسم (اوتیسم) در بزرگسالی

هرچند اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در سال‌های نخستین زندگی نشانه‌هایش واضح نیست اما 50 درصد از والدین قبل از یک سالگی و 90 درصد قبل از 2 سالگی متوجه نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) در کودکشان می‌شوند. افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) با مشکلات بسیاری در روابط اجتماعی بین احساسات و درک احساسات دیگران دارند؛ اما این نشانه‌ها در سنین بین 2 تا 3 سالگی مانند انجام رفتارهای تکراری نقص گفتار، راه رفتن روی پنجه پا و… می‌باشند. البته برای کودکان زیر 2 نشانه‌هایی است که ممکن است برای کودکان غیر اوتیستیک (اوتیستیک) نیز باشند.

نشانه‌های زیر 18 ماهگی

تا 6 ماهگی – لبخند نمی‌زند، ارتباط چشمی ندارد، درکی از شادی را نیز ندارد

تا 9 ماهگی – هیچ آوایی یا به اصطلاح غان و غونی از خود در نمی‌آورد و به صداهای اطراف واکنشی ندارد

تا 12 ماهگی – ارتباط غیر کلامی مانند اشاره با انگشتان برای تقاضا و یا پاسخ انجام نمی‌دهد. برای رفع نیاز به دنبال والد خود نیستند

تا 16 ماهگی – هیچ کلمه ای به زبان نمی‌آورد

تا 18 ماهگی – بازی‌های عادی که دیگر کودکان انجام می‌دهند برای جذابیت نداشته باشد و دایره لغاتش حتی به دو کلمه هم حتی تا دوسالگی نرسد.

البته تمام موارد برای کودکان غیر اوتیستیک با توجه به متغیر بودن سن رشد آن‌ها وجود دارد.

نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) بعد از 2 سالگی

اکثر نشانه‌های اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) بعد از 2 سالگی به راحتی قابل تشخیص است؛ که بارزترین آن‌ها گوشه گیری، عدم توانمندی گفتاری و برقراری ارتباط با دیگران تعلق خاطر به ابزار و وسایل نامتعارف هرچند تمامی این نشانگان در تمامی سطوح مختلف اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) متفاوت است و بر اساس کتاب DSM5 سطوح اتیسم (اوتیسم) را برای طبقه بندی رفتاری به دو بخش تقسیم می‌کنند:

  1. رفتار و تمایلات محدود و تکراری
  2. قابلیت‌های ارتباطات اجتماعی کودک

انواع اتیسم

طبق استانداردهای کتاب DSM5 برای تعیین سطوح مختلف اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) نیاز به بررسی دو مورد وجود دارد:

  1. توانایی‌های ارتباطات اجتماعی کودک
  2. رفتارها و علایق محدود و تکراری

بر این اساس 3 سطح برای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در نظر گرفته می‌شود.

اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) سطح 1(اتیسم (اوتیسم) خفیف) – عملکرد بالا

 اتیسم (اوتیسم) سطح یک افرادی هستند که نیاز به حمایت دارند ولی در مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی تعامل قابل توجهی دارند. آن‌ها می‌توانند یک گفتگو را شروع کنند اما در ادامه مکالمه و درک شوخی‌ها ناتوان هستند که به صورت عوام به آن اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) خفیف میگویند.

نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) سطح یک شامل:

  1. برقراری تماس چشمی اما محدود
  2. عدم تمایل به فعالیت‌های اجتماعی و برقراری ارتباط
  3. عدم سازگاری با تغییرات محیطی، رفتاری و زندگی روزانه
  4. اختلال در شروع برقراری رابطه
  5. عدم حفظ و نگه داری ارتباط و روابط

 اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) سطح 2 – عملکرد متوسط

طبق تعاریف استاندارد DSM5 افراد مبتلا به اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در این سطح ناتوانی شدید مهارت‌های غیر کلامی و کلامی دارند که تأثیر بسیار زیادی در زندگی روزمره آنان دارد و برای دریافت حمایت و پشتیبانی دچار مشکل هستند. علاوه بر حمایت‌های اجتماعی نیازمند حمایت و کنترل در رفتارهای تکراری و محدود کننده نیز هستند

نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) سطح دو شامل:

  1. نداشتن مهارت در برقراری ارتباط چه کلامی و غیر کلامی (زبان بدن و اشارات)، می‌توان به تأخیر در رشد کلامی در هنگام گفتار به آن اشاره کرد.
  2. عدم واکنش به علائم اجتماعی و نشانه‌های ارتباط یا تعامل
  3. فقدان تمایل به تغییرات محیطی و ارتباطی و کلامی
  4. تمایلات بسیار محدود و متفاوت

اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) سطح 3 (اتیسم (اوتیسم) شدید یا کلاسیک) – عملکرد پایین

بر اساس DSM5 افراد اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) سطح 3 شدیدترین نوع اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) هستند. این افراد بیشتر از دو سطح قبلی نیازمند حمایت هستند؛ که در بین عوام به آن اتیسم (اوتیسم) شدید، کلاسیک یا اتیسم (اوتیسم) با عملکرد پایین گفته می‌شود. علاقه‌ها و سازگاری‌های بسیار محدودی دارند به صورت پیوسته و مستمر نیازمند درمان برای ارتباط تمرکز رفتاری دارند. افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) سطح 3 برای زندگی روزمره نیازمند حمایت هستند.

نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) سطح سه شامل:

  1. گفتار ندارند
  2. کلیشه‌ها و تکانه‌های بسیار زیادی دارند تا جایی که در اکثر موارد به کوبیدن سر به دیوار و خود زنی اقدام می‌کنند.
  3. ارتباط چشمی هدفمند تحت هیچ شرایطی ندارند.
  4. برای فعالیت‌های بهداشتی اعم از سرویس بهداشتی و لباس پوشیدن نیاز به حمایت دارند.

نشانه‌های مشترک در هر سه سطح اختلال طیف اتیسم (اوتیسم)

  1. علائم اجتماعی
  2. مشکل در درک موضوعات و استعاره‌ها
  3. عدم پاسخ دهی به دیگران و واکنش‌های محیطی
  4. نبود محدودیت‌های ارتباط چشمی
  5. علائم رفتاری
  6. عدم تمایل به تغییرات محیطی
  7. تمایلات تکراری و پافشاری بر حفظ موقعیت‌های خاص
  8. داشتن ارتباط اجتماعی محدود
  9. وابستگی‌های نامتعارف به یک شیء خاص و یا بخشهای خاص از یک موضوع یا شیء

نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) در نوجوانی

با توجه به نشانه‌های اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در 50% موارد در 18 ماهگی و 90% بعد از سن 2 سالگی والدین قادر به تشخیص اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) فرزندشان هستند اما متأسفانه در پاره‌ایی از مواقع والدین با توجه به اینکه عملکرد رفتاری و مهارتی فرزندشان بالا است تا هنگام ورود به مدرسه قادر به تشخیص نیستند. نشانه‌های خفیف اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در کودکان بالای 5 سال به شرح زیر است:

  1. داشتن کلیشه‌های رفتاری که به اصطلاح به آن‌ها بال بال زدن میگویند. چرخیدن به دور خود، بپر بپر کردن در جایی که هستند. بالا و پایین پریدن.
  2. عدم تمایل به برقراری ارتباط چشمی و یا زیر چشمی نگاه کردن (که این خود دلیلی بر نگاه مستقیم نیست)
  3. تمایل به انزوا و تنهایی که خود از فقدان ارتباط اجتماعی نشأت می‌گیرد.
  4. در پیدا کردن و ادامه رابطه بسیار ضعیف هستند.
  5. عدم برقراری تماس حتی در حد یک دست دادن.
  6. به رنام خواب نامنظم (که اصولاً دارای یک بخوابی مزمنی می‌باشند)
  7. وسواس‌های خوراکی و گستردگی وسواس به موضوعات خاص
  8. تأکید بر برنامهٔ خاص روزانه اجرای دقیق برنامه در زمان خاص
  9. تمایل به حفظ عادت و جلوگیری از تغییرات در امور روزمره
  10. برای انجام فعالیت‌های بهداشتی مثل حمام، توالت، لباس پوشیدن نیاز به حمایت دارند.
  11. پایین بودن مهارت‌های گفتاری، اغلب افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) از مهارت‌های گفتاری پایینی برخوردار هستند و این امر بعد از 5 سالگی نیز مرتفع می‌شود.

نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) در بزرگسالی

با توجه به اینکه اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) یک اختلال است و قابل درمان نیست تمام کسانی که دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) هستند تا پایان عمر با این اختلال درگیر هستند. متأسفانه اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در بزرگسالی همان نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) در کودکی و نوجوانی را دارد که البته اگر نوع اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) سطح 3 باشد و با حمایت‌های خانواده انجام می‌گیرد به توانمندی مطلوبی می‌رسد. اگر که تا سنینی بزرگسالی اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در فرد تشخیص داده نشده به این علت بوده است که فرد از عملکرد بالایی برخوردار بوده که در گذشته با نشانه‌ها و تشخیص‌هایی چون وسواس (OCD) بیش فعالی (ADHD) اشتباه گرفته شده است نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) بزرگسالی به دو بخش اتیسم (اوتیسم) سطح 1 و اتیسم (اوتیسم) شدید تقسیم می‌شود نشانه‌های اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در بزرگسالی شامل:

  1. عدم حفظ ارتباطات اجتماعی و دوستانه
  2. درک احساسات دیگران و عدم بیان احساسات خود به دیگران
  3. درک نکردن استعاره‌ها و شوخی اطرافیان
  4. عدم تمایل به برقراری تماس‌های بدنی و ارتباط چشمی
  5. حساسیت به صداهای بلند و بوهای قوی
  6. حفظ روال زندگی بر اساس یک برنامه منظم همیشگی
  7. عدم توجه به محرکهای غیر کلامی
  8. موفقیت در شغل‌هایی که طبق برنامه عمل مکند

نشانه‌های اتیسم (اوتیسم) بزرگسالی شدید

  1. برای فعالیت‌های بهداشتی خود اعم از حمام کردن، رفتن به سرویس بهداشتی، لباس پوشیدن نیاز به حمایت دارند
  2. دارای فعالیت‌های پرخطر و پرخاشگر چون کوبیدن سر به دیوار خودزنی شکستن و پرت کردن اشیاء
  3. کلیشه‌های شدید، حرکت‌های تکراری (خنده، تکان دادن دست، درجا پریدن)

سؤالات متداول خانواده‌ها اختلال طیف اتیسم

آیا افراد اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) باهوش هستند؟

با توجه به اینکه اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) دامنه وسیعی را در بر می‌گیرد و دارای سطوح مختلفی می‌باشند. نمی‌توان به طور قطعی عنوان کرد که افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) از هوش بالایی برخوردار هستند، طبق آمار جهانی که از بین افراد داری اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) گرفته شد. به این نتیجه رسیدند که 31% افراد اتیستیک (اوتیستیک) دارای ناتوانی ذهنی هستند و بهره هوشی پایین‌تر از 70 دارند و حدود 25% از افراد اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) دارای بهره هوشی بین 70 تا 80 هستند که به اصطلاح به آن‌ها محدوده مرزی میگویند؛ که عموماً این افراد در بین تقسیم بندی سطوح در سطح 2 قرار می‌گیرند. باقی افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) که 44% هستند بهره هوشی متوسط رو به بالا را دارند یعنی ضریب هوشی 85% به بالا را دارند. البته در بسیاری از فعالیت‌های روزمره شرایط محیطی فیزیکی و روانی فرد اتیستیک (اوتیستیک) را باید در نظر گرفت وجود اضطراب و تغییرات مکان ضریب هوشی فرد را پایین می‌آورد و این بدان معنی است که به صورت مستند و کلی نمی‌توان برای ضریب هوشی و اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) رابطه مستقیمی پیدا کرد.

فرد داری اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) می‌تواند به مدرسه برود؟

این یکی از رایج‌ترین سؤالات بعد از هوش افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) است؛ که قطعاً افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) هم می‌توانند با هر سطحی وارد سیستم آموزشی شوند؛ اما با توجه به اینکه افراد داری اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) سطح 2 و 3 به علت آنکه آنقدر درگیر چالش‌های رفتاری و تکراری خود هستند قادر به بروز توانایی‌های خود نیستند. به همین امر برای گذراندن آزمونهای بیش از ورود به مدرسه نیاز به حمایت‌های افزون‌تری دارند. با پایین بودن مهارت‌های خودیاری و استقلال افراد اتیستیک (اوتیستیک) در سطح 3 بهتر است که قبل از آموزش و پرورش مسائل خودیاری و توانمندی مهارت‌های زندگی در اولویت قرار بگیرد.

آیا افراد اتیستیک (اوتیستیک) می‌توانند ازدواج کنند؟

پاسخ به این سؤال که افراد داری اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) می‌توانند ازدواج کنند بله است؟ البته افراد اتیستیک (اوتیستیک) سطح یک (عملکرد بالا) می‌توانند ازدواج کنند ولی با توجه به اینکه یکی از نشانه‌های بارز افراد دارای اختلال اتیسم (اوتیسم) عدم درک و ادامه بر برقراری رابطه با دیگران است، این مسئله در ازدواج نیز برای شریک زندگی‌شان نیز مطرح می‌گردد. امروزه با کمک و حمایت‌های مشاورین و خانواده افراد دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) به خصوص در جوامع غربی امکان پذیر گشته. در کنار تمامی چالش‌هایی که یک فرد اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) روبرو هست هرگز از شریک زندگی خود (همسر) دروغ و خیانت را نمی‌بیند.

آیا والدین اتیستیک (اوتیستیک) فرزندان اتیستیک (اوتیستیک) خواهد داشت؟

اگر پدر و مادری دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) باشند هیچ دلیلی وجود ندارد که فرزند آن‌ها دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) باشد همانطور که در نشانه‌های اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) در دوران بارداری مطرح شد هیچ دلیلی خاص و مشخصی برای اتیسم (اوتیسم) شدن جنین وجود ندارد نمی‌توان به قطعیت در این مورد پاسخ داد که والدین دارای اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) فرزند اتیسم (اوتیسم) خواهند داشت.

درمان اتیسم (اوتیسم)

اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) بیماری نیست که با مصرف دارو یا برداشتن عارضه، بهبود پیدا کند. اتیسم (اوتیسم) اختلالی است که مادام العمر با روش‌های دارویی و انواع درمان‌های مکمل قابل کنترل است. متأسفانه در ایران روش‌های مناسب و واحدی برای کنترل اختلال طیف اتیسم (اوتیسم) به صورت جامع وجود ندارد؛ اما آنچه مهم است عشق ورزیدن به این کودکان و دیدن توانایی‌های آن‌ها در عین ناتوان باعث کنترل تمام چالش‌های آن‌ها می‌شود.

نویسنده: دکتر نیره سادات عبدالهی مقدم

روانشناسی

اتیسماوتیسم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *